Jak powstał proszek białkowy?

Proszek białkowy wygląda jak coś wynalezionego dla siłowni, ale jego historia zaczyna się od płynu, który sery wylewają od tysięcy lat. Słona była marnotrawstwem: Uciekinier, którego pozbycie kosztowało pieniądze. Podróż od kanału do wanny w szafie trwała około 2000 lat, a większość tej podróży nie miała nic wspólnego z podnoszeniem.

Słona była problemem, nie produktem.

Kiedy produkujesz ser, około 10 litrów mleka daje około 1 kg sera i około 9 litrów serwatki. Wsłonka zawiera około 93 procent wody, tylko 0,6 do 0,9 grama białka na 100 mililitrów i około 4,5 do 5 gramów laktozy. Innymi słowy, ogromna ilość płynu z bardzo małą ilością, tańsza do zrzucenia niż do przetworzenia.

Ludzie nadal ją pili. Hipokrates napisał o serwatce jako o leczniczym płynie około 400 rpne, a w XVIII i XIX wieku alpejskie uzdrowisko w Szwajcarii prowadziło odpowiednie leczenie serwatką: Goście pili od jednego do dwóch litrów świeżej serwatki każdego ranka przez kilka tygodni. To nie miało nic wspólnego z mięśniami. To było dla trawienia i ogólnego stanu, a nauka o białkach jeszcze nie istniała.

Słowo białko jest młodsze niż myślisz.

Termin ten został użyty dopiero w 1838 r., kiedy holenderski chemik Gerardus Johannes Mulder opublikował swoją analizę tych substancji; nazwa ta została zmieniona w 1838 r. białko Zostało mu zaproponowane przez szwedzkiego chemika Jönsa Jacob'a Berzelius'a, od greckiego słowa oznaczającego pierwszego rzędu. Pod koniec XIX wieku kazeina, główne białko mleka, była już oddzielona na proszek, ale prawie w całości dla przemysłu: kleje, farby i wczesne tworzywa sztuczne. Nikt go nie pił.

Pierwsze proszki sportowe były okropne.

Lata pięćdziesiąte to punkt zwrotny. Bob Hoffman, właściciel York Barbell, wprowadził jeden z pierwszych proszków białkowych przeznaczonych dla podnosicieli w 1951 roku, na bazie soi. Smak był na tyle zły, że stał się żartem w czasopismach. W tym samym czasie Irvin Johnson, później znany jako Rheo H. Blair, robiła mieszanki na bazie jaj i mleka, które były znacznie lepsze i kilka razy droższe.

W latach 60. i 70. standardowo stosowano białko mleko-jajka. Problem z tymi proszkami: ledwo się rozpuszczały, osiedlały się na dnie szklanki, miały gorzki smak i często były obcinane mlekiem w proszku i cukrem, więc 30 gramów proszku realistycznie daje 12 do 18 gramów białka zamiast 24.

Przepisy dotyczące ścieków stworzyły przemysł

Decydujący nacisk pochodził z kanału, nie z siłowni. Słona ma niezwykle wysoki zapotrzebowanie na tlen biochemiczny, w granicach 30 000 do 50 000 miligramów na litr, co jest około stu razy więcej niż w zwykłych ściekach komunalnych. Wlewany do rzek, pozbawił je tlenu.

W latach siedemdziesiątych przepisy dotyczące ścieków w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej wykluczyły tę możliwość. Wówczas mleczarnie miały nagle do czynienia z milionami ton płynu na własny koszt. Pierwszym rozwiązaniem było suszenie serwatki w proszek z około 11 do 12 procent białka, reszta głównie laktozy, sprzedawane jako pasza dla zwierząt za bardzo małe pieniądze.

Filtry , które zmieniły wszystko .

Prawdziwa technologia pojawiła się pod koniec lat 70. i w latach 80. filtracja membranowa. Membrany z porami o wymiarach około jednej tysięcznej mikronu powstrzymują duże cząsteczki białka, a jednocześnie pozwalają przejść wodzie, laktozie i minerałom. W liczbach:

• Koncentrat: Ultrafiltracja daje proszek zawierający od 34 do 80 procent białka; standardowy produkt to 80 procent, a 4 do 8 gramów laktozy na 100 gramów.
• Wyizolować: Mikrofiltracja poprzeczna lub wymiana jonów podnosi ją do 90 procent i więcej, a laktoza spada poniżej 1 grama na 100 gramów.
• Hydrolizat: białka są przedrzędnie przecinane przez enzymy na krótsze peptydy, więc jest szybciej wchłaniane, ale jest gorzkie i drogie.

Dopiero wtedy serwatka przestała być kosztem i stała się towarem o własnej cenie. W latach 90. cena spadła, smak i rozpuszczalność stały się tolerowane, a proszek wyjechał z niewielkiego kręgu konkurentów do powszechnego użytku.

Co z tego ma znaczenie dla twojego szkolenia?

To jest celowo niewspanialne: Proszek jest skoncentrowaną żywnością, która istnieje, ponieważ przetwarzanie odpadów okazało się bardziej opłacalne niż ich zrzucanie.

• 30 gramów 80% koncentratów daje około 24 gramów białka, 1-2 gramy tłuszczu i około 115 kilocalorii.
• To samo białko można uzyskać z 100 gramów piersi kurczaka, 4 dużych jaj lub 700 mililitrów mleka.
• Jeśli podnosisz ciężar, dąż do 1,6 do 2,2 grama białka na kilogram masy ciała dziennie. 80 kg to 130 do 175 gramów.
• Rozdzielić na 3 do 5 posiłków z 30 do 45 gramów białka. Każdy posiłek wymaga od 2,5 do 3 gramów leucyny, co daje 25 gramów serwatki.
• Nie ma 30 minutowego okna anabolicznego. Liczy się ilość dzienna, a jeśli jedzenie już daje 150 gramów, proszek nie jest potrzebny.

Kiedy należy udać się do lekarza

Proszek białkowy jest jedzeniem i nie jest niebezpieczny dla większości zdrowych ludzi, ale w niektórych sytuacjach nie można improwizować.

• Jeśli zdiagnozowano u pacjenta chorobę nerek lub wątroby, nie należy zwiększać spożycia białka bez konsultacji z lekarzem, niezależnie od źródła.
• Jeśli oddech, skurcze lub biegunka występują za każdym razem i trwają dłużej niż 2 tygodnie, należy sprawdzić nietolerancję laktozy zamiast po prostu zmieniać smaki.
• Wysypka, obrzęk warg lub gardła oraz trudności z oddychaniem po podaniu dawki są nagłym, a nie skutkiem ubocznym.
• W czasie ciąży, karmienia piersią oraz w przypadku osób poniżej 18 roku życia należy skonsultować się z lekarzem lub dietetyką.
• Jeśli masz kamienie nerkowe lub bierzesz leki na chorobę przewlekłą, przed podwojeniem dawki dziennie przeprowadź badania krwi.

Krótka wersja

• Słona była odpadem od produkcji sera przez tysiące lat: 10 litrów mleka pozostawia około 9 litrów serwatki z mniej niż 1 gramem białka na 100 mililitrów.
• Słowo białko pochodzi z 1838 roku, a pierwsze proszki dla podnosicieli pojawiły się w latach 50. na bazie soi, jaj i mleka.
• Regulacja ścieków w latach siedemdziesiątych stworzyła przemysł, a nie sport.
• Filtracja błonowa w latach 80. wytwarzała 80 procent koncentratów i 90 procent plus izolacji.
• W praktyce: 1,6 do 2,2 g na kilogram dziennie w czasie 3 do 5 posiłków, z proszkiem jako wygodnym sposobem na zmniejszenie ilości.